Badania materiałów przeprowadza się w umownych, ściśle określonych warunkach rozkładu termicznego i spalania. Niejednoznaczność terminologicznej interpretacji w określaniu parametrów pożarowego zagrożenia związanego z zastosowaniem danego materiału w obiektach technicznych spowodowało to, że inne metody do oceny przydatności materiałów z punktu widzenia stwarzanego przez nie zagrożenia pożarowego stosuje:


  • budownictwo lądowe (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690, z późn. zm.)
  • budownictwo morskie (Międzynarodowy kodeks procedur prób ogniowych – Kodeks FTP 2010, Res. MSC.307 (88)),
  • kolejnictwo (PN-EN 45545-2:2015 Kolejnictwo - Ochrona przeciwpożarowa kolejowych pojazdów szynowych - Część 2: Wymagania dotyczące właściwości palnych materiałów i komponentów),
  • transport lądowy (Regulamin Nr 118 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) - Jednolite wymagania techniczne dotyczące palności materiałów używanych w konstrukcji wnętrza niektórych kategorii pojazdów samochodowych),
  • lotnictwo,
  • itd.

Badając w warunkach laboratoryjnych stopień palności materiałów, ich dymotwórczość i emisję toksycznych produktów rozkładu termicznego i spalania określa się jedynie zachowanie tych materiałów i ich właściwości w określonych umownych warunkach rozkładu termicznego i spalania, nie zaś ich zachowanie i ich właściwości w warunkach rzeczywistego pożaru.